زخم بی تدبیری

دیشب در قالب تلویزیون کشورم دیدم که آقای وزیر خارجه در حال دست دادن با وزیر خارجه شیطان بزگ است. دست آن آقای مسلمان که به خون کودکان یمن آغشته شده هیچ، تاسفم از آنجاست که پرچم کشورم که نام پاک خدا و کلمه توحید بر آن نوشته شده، در کنار پرچم شیطان قرار داده شده بود.گیرم که مذاکره به مصلحت اسلام باشد، نمی شد همانطور که آن مرد کوبایی در عین مذاکرات دست رئیس جمهور آمریکا را از شانه خود پس زد ما هم از این قبیل سر شکستگی ها بر حذر باشیم؟

بعد از دیدن این صحنه بر خواستم و بر سر کار خود نشستم. پژوهشی در الواح موسای انقلاب، حضرت روح الله. اشک بود که از دیدگانم میریخت. انگار امام هم دیشب از آسمان آن صنحه را دیده بود و دوباره فریاد حق طلبیش در تاریخ طنین انداخته بود:"الان آمریکا قیم امور مسلمین شده است، در همه امورشان او باید دخالت کند و مملکت اسلامی را او باید اداره کند؛ او باید ارتش بفرستد و نمی دانم چه بفرستد. اینها برای همین بود که ما اسلام را از محتوای خودش بیرون کرده بودیم. و حالا هم هر چه فریاد زده می شود در ایران الحمدلله، خوب است و دارد پیشرفت می کند، اما جای دیگر، این فریاد به جایی نمی رسد."(1361/07/22 تهران حسینیه جماران)

بگذریم، غمی نیست،زمستان خواهد گذشت و روسیاهی به زغال خواهد ماند. اگر پشت کردن کوفیان به اباعبدالله در تاریخ بی جواب ماند، عاقبت کوفی صفتانی هم، که پشت بر هارون خمینی می کنند نیز، آشکار خواهد شد.

افکار یک زندانی ...